Op een mooie donderdag in februari 2025 loopt Jeroen Boone, leadzanger en medecomponist van Zigzagtijger, binnen op de bandrepetitie: “Het is eens tijd voor een complex complexloos lied over het overwinnen van moeilijkheden. Dat ken ik, dat kennen we allemaal.”
De tekst van Donkere berg (in het juiste licht) rolt er op een fris stel rock-akkoorden uit. En raakt. Keihard & zacht.
Obstakels die voor je opdoemen, hoeven geen obstakels te zijn of te blijven. Je kan ze laten verdampen, bespreken op café met je vrienden of met wildvreemden. Je kan de problemen uitzweten in de sauna. Je kan er met ogen voor een andere blik naar kijken en uiteindelijk uitkomen bij de slotsom: “In het juiste licht is de donkere berg helemaal geen donkere berg.” Hupla. Eind goed. Al goed.

Zigzagtijger ging er als collectief mee aan de slag. De energie werd omgezet in
een kloeke song die qua sound flirt met de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Een opstijgende synth-lijn, een vuil klinkende ritmesectie die schatplichtig is aan The Pixies en een goeie portie noise akkoorden maken dit een catchy en meeslepende popsong.
En zo wandelde Zigzagtijger samen ook weer wat meer naar ‘het juiste licht’. In een doldraaiende wereld waarin het idee dat de mensheid haar hand overspeelt meer en meer bewijs krijgt, zijn we op elkaar aangewezen. Laat ons herconnecteren, laat ons ons elkaar herbronnen. Songs schrijven met z’n zevenen. Alle zeven evenveel componist, zo zit Zigzagtijger in elkaar.

Toon Westra, pianist en één van de componisten van de band, ontdekt op 17 september 2023 een bijzondere diersoort, de Nephrotoma quadrifarie, beter gekend als zigzagtijger in zijn tuin. Het diertje inspireert hem tot een sprekende, enigszins euforische pianomelodie en een sfeervol blazersarrangement voor saxofoon en trompet.
Er volgt een songtekst over bang zijn voor het onbekende, voor de toekomst die maar blijft komen. Maar ook over wat ons te doen staat: durven nieuwe dingen ontdekken, durven hopen, durven vriendschap sluiten met een zigzagtijger, en zelf durven zigzaggen. “Neem de bus en maak een reis door de tijd. Je zal er wel geraken.”
In de woelige wereld waarin we leven is het meer dan ooit de kunst om te blijven zoeken. In 2026 is het lied zo nog actueler en prangender dan het al was.
En oh ja, zelfrelativerende humor is meer dan nodig. “Ben je bang dat de buurvrouw naar je kijkt, zigzag weg onder je stoel, tijgers bijten met gevoel.”
Ook de andere bandleden raken in de ban van de zigzagtijger. Laag per laag volgen wijdse gitaren, zoemende en overstuurde synths, het geheel ondersteund door een zijdezachte ritmesectie. Jeroen Boone, David Decraene en Niels Van Heumen nemen samen de zang voor hun rekening. Dat zorgt voor magische laagjes van in elkaar klikkende timbres en uiteenlopende zangregionen. In het repetitiehok klinken klanken die naar Grandaddy hunkeren. Filmische, schurende en meeslepende, zachte indiepop, verstilde pracht die breed uitwaaiert waar het kan. Zigzagtijger is geboren.
“Zigzagtijger geloof me. Wij spreken samen een andere taal.”